ਮੁੱਕੇਬਾਜ਼ੀ ਦੀ ਰਿੰਗ ਦੀ ਸ਼ੇਰਨੀ ਸਿਮਰਨਜੀਤ ਕੌਰ ਬਾਠ: ਸੰਘਰਸ਼, ਸਮਰਪਣ ਅਤੇ ਸਫ਼ਲਤਾ ਦੀ ਬੇਮਿਸਾਲ ਦਾਸਤਾਨ
---ਚੱਕਰ ਪਿੰਡ ਤੋਂ ਟੋਕੀਓ ਓਲੰਪਿਕ ਤੱਕ ਦਾ ਸਫ਼ਰ, ਵਿਸ਼ਵ ਪੱਧਰ ਦੇ ਤਗਮੇ, ਔਖੇ ਦੌਰ ਤੋਂ ਵਾਪਸੀ ਅਤੇ ਪੇਸ਼ੇਵਰ ਮੁੱਕੇਬਾਜ਼ੀ ਵੱਲ ਨਵੀਂ ਉਮੀਦ।
ਸੁਖਮਿੰਦਰ ਭੰਗੂ
ਪੰਜਾਬ ਦੀ ਧਰਤੀ ਨੇ ਅਨੇਕਾਂ ਖਿਡਾਰੀ ਪੈਦਾ ਕੀਤੇ ਹਨ, ਪਰ ਕੁਝ ਖਿਡਾਰੀਆਂ ਦੀਆਂ ਕਹਾਣੀਆਂ ਆਪਣੀ ਮਿਹਨਤ, ਦ੍ਰਿੜ੍ਹ ਇਰਾਦੇ ਅਤੇ ਮੁਸ਼ਕਲਾਂ ਨਾਲ ਲੜਨ ਦੇ ਜਜ਼ਬੇ ਕਰਕੇ ਵਿਸ਼ੇਸ਼ ਬਣ ਜਾਂਦੀਆਂ ਹਨ। ਸਿਮਰਨਜੀਤ ਕੌਰ ਬਾਠ ਅਜਿਹਾ ਹੀ ਇੱਕ ਨਾਮ ਹੈ। ਲੁਧਿਆਣਾ ਜ਼ਿਲ੍ਹੇ ਦੇ ਪਿੰਡ ਚੱਕਰ ਨਾਲ ਸਬੰਧਤ ਸਿਮਰਨਜੀਤ ਨੇ ਅੰਤਰਰਾਸ਼ਟਰੀ ਮੁੱਕੇਬਾਜ਼ੀ ਵਿੱਚ ਭਾਰਤ ਦਾ ਨਾਮ ਰੌਸ਼ਨ ਕੀਤਾ ਅਤੇ ਪੰਜਾਬ ਦੀ ਪਹਿਲੀ ਮਹਿਲਾ ਮੁੱਕੇਬਾਜ਼ ਬਣੀ ਜਿਸ ਨੇ ਓਲੰਪਿਕ ਖੇਡਾਂ ਵਿੱਚ ਭਾਰਤ ਦੀ ਨੁਮਾਇੰਦਗੀ ਕੀਤੀ।
ਉਸ ਦੀ ਕਹਾਣੀ ਸਿਰਫ਼ ਤਗਮਿਆਂ ਦੀ ਸੂਚੀ ਨਹੀਂ, ਸਗੋਂ ਖੇਡ ਪ੍ਰਤੀ ਸਮਰਪਣ, ਪਰਿਵਾਰਕ ਸਹਿਯੋਗ, ਨਿਰਾਸ਼ਾ ਨਾਲ ਮੁਕਾਬਲੇ ਅਤੇ ਮੁੜ ਉੱਠ ਖੜ੍ਹੇ ਹੋਣ ਦੀ ਪ੍ਰੇਰਕ ਦਾਸਤਾਨ ਹੈ।
ਸਿਮਰਨਜੀਤ ਕੌਰ ਬਾਠ ਦਾ ਜਨਮ 10 ਜੁਲਾਈ 1995 ਨੂੰ ਪਿੰਡ ਚੱਕਰ, ਜ਼ਿਲ੍ਹਾ ਲੁਧਿਆਣਾ, ਪੰਜਾਬ ਵਿੱਚ ਹੋਇਆ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਖੇਡ ਜੀਵਨ ਦੀ ਸ਼ੁਰੂਆਤ ਪਰਿਵਾਰਕ ਪ੍ਰੇਰਣਾ ਨਾਲ ਹੋਈ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਵੱਡੀ ਭੈਣ ਸੋਨੀਆ ਕੌਰ ਵੀ ਮੁੱਕੇਬਾਜ਼ੀ ਨਾਲ ਜੁੜੀ ਰਹੀ ਹੈ। ਮਾਂ ਦੀ ਹੱਲਾਸ਼ੇਰੀ ਨੇ ਸਿਮਰਨਜੀਤ ਨੂੰ ਵੀ ਇਸ ਖੇਡ ਵੱਲ ਆਉਣ ਲਈ ਪ੍ਰੇਰਿਤ ਕੀਤਾ।
ਸ਼ੁਰੂ ਵਿੱਚ ਮੁੱਕੇਬਾਜ਼ੀ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਪਹਿਲੀ ਪਸੰਦ ਨਹੀਂ ਸੀ, ਪਰ ਅਭਿਆਸ ਦੌਰਾਨ ਆਪਣੀ ਸਮਰੱਥਾ ਪਛਾਣਨ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਇਸ ਖੇਡ ਨੂੰ ਗੰਭੀਰਤਾ ਨਾਲ ਅਪਣਾਇਆ। ਸਖ਼ਤ ਟ੍ਰੇਨਿੰਗ, ਅਨੁਸ਼ਾਸਨ ਅਤੇ ਮੁਕਾਬਲਿਆਂ ਦੇ ਤਜਰਬੇ ਨੇ ਹੌਲੀ-ਹੌਲੀ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਰਾਸ਼ਟਰੀ ਅਤੇ ਫਿਰ ਅੰਤਰਰਾਸ਼ਟਰੀ ਪੱਧਰ ਦਾ ਮੁੱਕੇਬਾਜ਼ ਬਣਾਇਆ।
ਸਿਮਰਨਜੀਤ ਦੇ ਕਰੀਅਰ ਦੀਆਂ ਮਹੱਤਵਪੂਰਨ ਪ੍ਰਾਪਤੀਆਂ ਵਿੱਚ 2018 ਦੀ ਮਹਿਲਾ ਵਿਸ਼ਵ ਮੁੱਕੇਬਾਜ਼ੀ ਚੈਂਪੀਅਨਸ਼ਿਪ ਦਾ ਕਾਂਸੀ ਦਾ ਤਗਮਾ ਸ਼ਾਮਲ ਹੈ। ਨਵੀਂ ਦਿੱਲੀ ਵਿੱਚ ਹੋਏ ਇਸ ਮੁਕਾਬਲੇ ਵਿੱਚ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ 64 ਕਿਲੋਗ੍ਰਾਮ ਵਰਗ ਵਿੱਚ ਤਮਗਾ ਜਿੱਤਿਆ। ਇਹ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਕਰੀਅਰ ਦਾ ਵੱਡਾ ਮੋੜ ਸੀ।
2019 ਦੀ ਏਸ਼ੀਆਈ ਮੁੱਕੇਬਾਜ਼ੀ ਚੈਂਪੀਅਨਸ਼ਿਪ ਵਿੱਚ ਚਾਂਦੀ ਦਾ ਤਗਮਾ ਜਿੱਤ ਕੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਆਪਣੀ ਅੰਤਰਰਾਸ਼ਟਰੀ ਪਛਾਣ ਹੋਰ ਮਜ਼ਬੂਤ ਕੀਤੀ। ਅਹਮੇਤ ਕੋਮਰਟ ਅੰਤਰਰਾਸ਼ਟਰੀ ਟੂਰਨਾਮੈਂਟ ਅਤੇ ਕੋਲੋਨ ਬਾਕਸਿੰਗ ਵਰਲਡ ਕੱਪ ਵਰਗੇ ਮੁਕਾਬਲਿਆਂ ਵਿੱਚ ਸੋਨ ਤਗਮੇ ਵੀ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀਆਂ ਪ੍ਰਾਪਤੀਆਂ ਵਿੱਚ ਗਿਣੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।
ਇਨ੍ਹਾਂ ਸਫ਼ਲਤਾਵਾਂ ਨੇ ਸਾਬਤ ਕੀਤਾ ਕਿ ਚੱਕਰ ਵਰਗੇ ਪਿੰਡ ਤੋਂ ਨਿਕਲੀ ਖਿਡਾਰਨ ਵੀ ਵਿਸ਼ਵ ਪੱਧਰ ’ਤੇ ਆਪਣੀ ਪਛਾਣ ਬਣਾ ਸਕਦੀ ਹੈ।
ਮਾਰਚ 2020 ਵਿੱਚ ਜਾਰਡਨ ਦੀ ਰਾਜਧਾਨੀ ਅੰਮਾਨ ਵਿੱਚ ਹੋਏ ਏਸ਼ੀਆ-ਓਸ਼ੇਨੀਆ ਓਲੰਪਿਕ ਕੁਆਲੀਫਾਇਰ ਵਿੱਚ ਸਿਮਰਨਜੀਤ ਨੇ 60 ਕਿਲੋਗ੍ਰਾਮ ਵਰਗ ਵਿੱਚ ਚਾਂਦੀ ਦਾ ਤਗਮਾ ਜਿੱਤਿਆ ਅਤੇ ਟੋਕੀਓ ਓਲੰਪਿਕ ਲਈ ਕੁਆਲੀਫਾਈ ਕੀਤਾ।
ਟੋਕੀਓ ਓਲੰਪਿਕ, ਜੋ ਕੋਵਿਡ-19 ਕਾਰਨ 2021 ਵਿੱਚ ਕਰਵਾਏ ਗਏ, ਵਿੱਚ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਭਾਰਤ ਦੀ ਨੁਮਾਇੰਦਗੀ ਕੀਤੀ। ਪ੍ਰੀ-ਕੁਆਰਟਰ ਫਾਈਨਲ ਵਿੱਚ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦਾ ਮੁਕਾਬਲਾ ਥਾਈਲੈਂਡ ਦੀ ਸੁਦਾਪੋਰਨ ਸੀਸੋਂਦੀ ਨਾਲ ਹੋਇਆ, ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਹਾਰ ਦਾ ਸਾਹਮਣਾ ਕਰਨਾ ਪਿਆ।
ਭਾਵੇਂ ਓਲੰਪਿਕ ਤਗਮਾ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਹਿੱਸੇ ਨਾ ਆਇਆ, ਪਰ ਓਲੰਪਿਕ ਤੱਕ ਪਹੁੰਚਣਾ ਹੀ ਪੰਜਾਬ ਦੀ ਮਹਿਲਾ ਮੁੱਕੇਬਾਜ਼ੀ ਦੇ ਇਤਿਹਾਸ ਵਿੱਚ ਇੱਕ ਮਹੱਤਵਪੂਰਨ ਪ੍ਰਾਪਤੀ ਸੀ।
ਖੇਡਾਂ ਵਿੱਚ ਸਫ਼ਲਤਾ ਦੇ ਨਾਲ ਅਸਫ਼ਲਤਾ, ਆਰਥਿਕ ਦਬਾਅ ਅਤੇ ਭਵਿੱਖ ਦੀ ਅਨਿਸ਼ਚਿਤਤਾ ਵੀ ਜੁੜੀ ਰਹਿੰਦੀ ਹੈ। ਸਿਮਰਨਜੀਤ ਦੇ ਜੀਵਨ ਵਿੱਚ ਵੀ ਅਜਿਹਾ ਦੌਰ ਆਇਆ ਜਦੋਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਖੇਡ ਵਿੱਚ ਆਪਣੇ ਅਗਲੇ ਮੌਕਿਆਂ ਬਾਰੇ ਨਿਰਾਸ਼ਾ ਮਹਿਸੂਸ ਹੋਈ। ਪੈਰਿਸ 2024 ਓਲੰਪਿਕ ਲਈ ਭਾਰਤੀ ਟੀਮ ਵਿੱਚ ਜਗ੍ਹਾ ਨਾ ਮਿਲਣਾ ਉਨ੍ਹਾਂ ਲਈ ਇੱਕ ਵੱਡਾ ਝਟਕਾ ਸੀ।
ਲਗਭਗ ਨੌਂ ਮਹੀਨਿਆਂ ਦੇ ਵਕਫ਼ੇ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ 2025 ਵਿੱਚ ਮੁੜ ਰਿੰਗ ਵਿੱਚ ਵਾਪਸੀ ਕੀਤੀ। ਅੱਠਵੀਂ ਐਲੀਟ ਮਹਿਲਾ ਰਾਸ਼ਟਰੀ ਮੁੱਕੇਬਾਜ਼ੀ ਚੈਂਪੀਅਨਸ਼ਿਪ ਵਿੱਚ 62–65 ਕਿਲੋਗ੍ਰਾਮ ਵਰਗ ਵਿੱਚ ਚਾਂਦੀ ਦਾ ਤਗਮਾ ਜਿੱਤਣਾ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਦ੍ਰਿੜ੍ਹਤਾ ਦਾ ਸਬੂਤ ਸੀ। ਫਾਈਨਲ ਵਿੱਚ ਉਹ ਨੀਰਜ ਫੋਗਾਟ ਤੋਂ 3–4 ਦੇ ਫ਼ਰਕ ਨਾਲ ਹਾਰੀ, ਪਰ ਇਸ ਵਾਪਸੀ ਨੇ ਦਿਖਾਇਆ ਕਿ ਨਿਰਾਸ਼ਾ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਵੀ ਨਵੀਂ ਸ਼ੁਰੂਆਤ ਸੰਭਵ ਹੈ।
ਮਈ 2025 ਵਿੱਚ ਖ਼ਬਰ ਆਈ ਕਿ ਸਿਮਰਨਜੀਤ ਕੌਰ ਨੇ ਪੇਸ਼ੇਵਰ ਮੁੱਕੇਬਾਜ਼ੀ ਵੱਲ ਜਾਣ ਦਾ ਫ਼ੈਸਲਾ ਕੀਤਾ ਹੈ ਅਤੇ ਉਹ ਸਾਬਕਾ ਵਿਸ਼ਵ ਪੱਧਰੀ ਮੁੱਕੇਬਾਜ਼ ਰੌਇ ਜੋਨਜ਼ ਜੂਨੀਅਰ ਅਤੇ ਭਾਰਤੀ ਪੇਸ਼ੇਵਰ ਮੁੱਕੇਬਾਜ਼ ਮਨਦੀਪ ਜਾਂਗੜਾ ਨਾਲ ਜੁੜੀ ਪ੍ਰਮੋਸ਼ਨਲ ਟੀਮ ਨਾਲ ਕੰਮ ਕਰਨਗੇ।
ਇਹ ਕਦਮ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਕਰੀਅਰ ਲਈ ਇੱਕ ਨਵੀਂ ਦਿਸ਼ਾ ਖੋਲ੍ਹਦਾ ਹੈ। ਹਾਲਾਂਕਿ ਪੇਸ਼ੇਵਰ ਰਿੰਗ ਵਿੱਚ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਪਹਿਲੀ ਬਾਊਟ ਅਤੇ ਬਾਅਦ ਦੇ ਨਤੀਜਿਆਂ ਦੀ ਤਸਦੀਕ ਕੀਤੇ ਬਿਨਾਂ ਇਸ ਬਾਰੇ ਕੋਈ ਪੱਕਾ ਦਾਅਵਾ ਕਰਨਾ ਠੀਕ ਨਹੀਂ ਹੋਵੇਗਾ।
ਸਿਮਰਨਜੀਤ ਕੌਰ ਨੂੰ 2021 ਵਿੱਚ ਅਰਜੁਨ ਐਵਾਰਡ ਨਾਲ ਸਨਮਾਨਿਤ ਕੀਤਾ ਗਿਆ। ਇਹ ਸਨਮਾਨ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀਆਂ ਖੇਡ ਪ੍ਰਾਪਤੀਆਂ ਅਤੇ ਭਾਰਤੀ ਮੁੱਕੇਬਾਜ਼ੀ ਵਿੱਚ ਯੋਗਦਾਨ ਦੀ ਮਾਨਤਾ ਹੈ।
ਉਨ੍ਹਾਂ ਦਾ ਸਫ਼ਰ ਨੌਜਵਾਨ ਖਿਡਾਰੀਆਂ, ਖ਼ਾਸ ਕਰਕੇ ਪੰਜਾਬ ਦੀਆਂ ਧੀਆਂ ਲਈ ਇੱਕ ਅਹਿਮ ਸੰਦੇਸ਼ ਦਿੰਦਾ ਹੈ: ਮੌਕਿਆਂ ਦੀ ਘਾਟ ਜਾਂ ਮੁਸ਼ਕਲ ਸਮੇਂ ਕਿਸੇ ਦੇ ਸੁਪਨਿਆਂ ਦਾ ਅੰਤ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦੇ। ਲਗਨ, ਅਨੁਸ਼ਾਸਨ ਅਤੇ ਲਗਾਤਾਰ ਮਿਹਨਤ ਨਾਲ ਨਵੀਆਂ ਮੰਜ਼ਿਲਾਂ ਹਾਸਲ ਕੀਤੀਆਂ ਜਾ ਸਕਦੀਆਂ ਹਨ।
ਸਿਮਰਨਜੀਤ ਕੌਰ ਬਾਠ ਦੀ ਕਹਾਣੀ ਇੱਕ ਅਜਿਹੀ ਖਿਡਾਰਨ ਦੀ ਕਹਾਣੀ ਹੈ ਜਿਸ ਨੇ ਪਿੰਡ ਦੀਆਂ ਗਲੀਆਂ ਤੋਂ ਅੰਤਰਰਾਸ਼ਟਰੀ ਮੁੱਕੇਬਾਜ਼ੀ ਦੇ ਮੰਚ ਤੱਕ ਆਪਣਾ ਸਫ਼ਰ ਤੈਅ ਕੀਤਾ। ਵਿਸ਼ਵ ਚੈਂਪੀਅਨਸ਼ਿਪ ਦਾ ਤਗਮਾ, ਏਸ਼ੀਆਈ ਚੈਂਪੀਅਨਸ਼ਿਪ ਦੀ ਸਫ਼ਲਤਾ, ਓਲੰਪਿਕ ਵਿੱਚ ਭਾਰਤ ਦੀ ਨੁਮਾਇੰਦਗੀ ਅਤੇ ਔਖੇ ਦੌਰ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਵਾਪਸੀ—ਇਹ ਸਭ ਉਸ ਦੀ ਹਿੰਮਤ ਅਤੇ ਸਮਰਪਣ ਦੇ ਪ੍ਰਮਾਣ ਹਨ।
ਉਸ ਦੀ ਕਹਾਣੀ ਸਿਰਫ਼ ਇੱਕ ਖਿਡਾਰਨ ਦੀ ਪ੍ਰਾਪਤੀ ਨਹੀਂ, ਸਗੋਂ ਪੰਜਾਬ ਦੀਆਂ ਧੀਆਂ ਲਈ ਇੱਕ ਪ੍ਰੇਰਣਾ ਹੈ ਕਿ ਸੁਪਨੇ ਵੱਡੇ ਹੋਣ ਤਾਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਵੱਲ ਵਧਣ ਦਾ ਹੌਸਲਾ ਵੀ ਵੱਡਾ ਹੋਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।
-
ਸੁਖਮਿੰਦਰ ਭੰਗੂ, writer
bhangoo1164@gmail.com
Disclaimer : The opinions expressed within this article are the personal opinions of the writer/author. The facts and opinions appearing in the article do not reflect the views of Babushahi.com or Tirchhi Nazar Media. Babushahi.com or Tirchhi Nazar Media does not assume any responsibility or liability for the same.