ਪਰਗਟ ਸਿੰਘ: ਹੁਣ ਪੰਜਾਬ ਦੇ ਫੁੱਲ ਬੈਕ ਬਣਨ ਦੀ ਵਾਰੀ-ਡਾ ਅਮਰਜੀਤ ਟਾਂਡਾ
ਕੁਝ ਲੋਕ ਅਹੁਦਿਆਂ ’ਤੇ ਬੈਠ ਕੇ ਵੱਡੇ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦੇ।
ਕੁਝ ਅਹੁਦੇ ਅਜਿਹੇ ਹੁੰਦੇ ਹਨ ਜਿਹੜੇ ਕਿਸੇ ਬੰਦੇ ਦੇ ਮੋਢਿਆਂ ’ਤੇ ਆ ਕੇ ਆਪਣਾ ਅਰਥ ਲੱਭਦੇ ਹਨ।
ਪਰਗਟ ਸਿੰਘ ਲਈ ਪੰਜਾਬ ਕਾਂਗਰਸ ਦੀ ਪ੍ਰਧਾਨਗੀ ਵੀ ਸ਼ਾਇਦ ਅਜਿਹਾ ਹੀ ਇੱਕ ਮੌਕਾ ਹੈ।
ਭਾਰਤੀ ਹਾਕੀ ਦਾ ਸਾਬਕਾ ਕਪਤਾਨ, ਤਿੰਨ ਵਾਰ ਜਲੰਧਰ ਕੈਂਟ ਤੋਂ ਵਿਧਾਇਕ ਅਤੇ ਪੰਜਾਬ ਸਰਕਾਰ ਵਿੱਚ ਖੇਡਾਂ ਤੇ ਸਿੱਖਿਆ ਵਰਗੇ ਵਿਭਾਗਾਂ ਦੀ ਜ਼ਿੰਮੇਵਾਰੀ ਨਿਭਾ ਚੁੱਕੇ ਪਰਗਟ ਸਿੰਘ ਨੂੰ ਹੁਣ ਪੰਜਾਬ ਕਾਂਗਰਸ ਦੀ ਕਮਾਨ ਸੌਂਪੀ ਗਈ ਹੈ।
ਪਰ ਇਸ ਖ਼ਬਰ ਨੂੰ ਸਿਰਫ਼ ਇੱਕ ਸਿਆਸੀ ਨਿਯੁਕਤੀ ਵਜੋਂ ਪੜ੍ਹਨਾ ਸ਼ਾਇਦ ਇਸ ਦੀ ਅਸਲ ਗੱਲ ਨੂੰ ਛੋਟਾ ਕਰ ਦੇਵੇ।
ਪਰਗਟ ਸਿੰਘ ਦੀ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡੀ ਪਹਿਚਾਣ ਅਜੇ ਵੀ ਮੇਰੇ ਲਈ ਸਿਆਸਤਦਾਨ ਦੀ ਨਹੀਂ—ਫੁੱਲ ਬੈਕ ਦੀ ਹੈ।
ਹਾਕੀ ਵਿੱਚ ਫੁੱਲ ਬੈਕ ਉਹ ਹੁੰਦਾ ਹੈ ਜੋ ਹਰ ਵੇਲੇ ਗੋਲ ਕਰਨ ਲਈ ਅੱਗੇ ਨਹੀਂ ਦੌੜਦਾ। ਉਹ ਜਾਣਦਾ ਹੈ ਕਿ ਕਦੋਂ ਅੱਗੇ ਵਧਣਾ ਹੈ, ਕਦੋਂ ਪਿੱਛੇ ਹਟਣਾ ਹੈ, ਕਿੱਥੇ ਖ਼ਤਰਾ ਹੈ ਅਤੇ ਕਿੱਥੇ ਸਾਰੀ ਟੀਮ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਪਿੱਛੇ ਖੜ੍ਹਾ ਕਰਨਾ ਹੈ।
ਸ਼ਾਇਦ ਪੰਜਾਬ ਦੀ ਸਿਆਸਤ ਨੂੰ ਵੀ ਅੱਜ ਅਜਿਹੇ ਹੀ ਫੁੱਲ ਬੈਕ ਦੀ ਲੋੜ ਹੈ।
ਪਰਗਟ ਸਿੰਘ ਦੀ ਖੇਡ-ਯਾਤਰਾ ਮਿੱਠਾਪੁਰ ਤੋਂ ਸ਼ੁਰੂ ਹੋ ਕੇ ਭਾਰਤੀ ਹਾਕੀ ਦੀ ਕਪਤਾਨੀ ਤੱਕ ਪਹੁੰਚੀ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ 1988, 1992 ਅਤੇ 1996 ਦੀਆਂ ਓਲੰਪਿਕ ਖੇਡਾਂ ਵਿੱਚ ਭਾਰਤ ਦੀ ਨੁਮਾਇੰਦਗੀ ਕੀਤੀ ਅਤੇ 1992 ਬਾਰਸੀਲੋਨਾ ਤੇ 1996 ਐਟਲਾਂਟਾ ਵਿੱਚ ਟੀਮ ਦੀ ਕਪਤਾਨੀ ਕੀਤੀ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਅਰਜੁਨ ਐਵਾਰਡ ਅਤੇ ਪਦਮ ਸ੍ਰੀ ਨਾਲ ਵੀ ਸਨਮਾਨਿਤ ਕੀਤਾ ਗਿਆ।
ਇਹ ਸਾਰਾ ਇਤਿਹਾਸ ਹੁਣ ਉਨ੍ਹਾਂ ਲਈ ਤਮਗਿਆਂ ਦੀ ਅਲਮਾਰੀ ਨਹੀਂ ਹੋਣਾ ਚਾਹੀਦਾ।
ਇਹ ਉਨ੍ਹਾਂ ਲਈ ਇੱਕ ਸਿਆਸੀ ਸਬਕ ਹੋਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।
ਹਾਕੀ ਨੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਇੱਕ ਗੱਲ ਜ਼ਰੂਰ ਸਿਖਾਈ ਹੋਵੇਗੀ—
ਇੱਕ ਖਿਡਾਰੀ ਇਕੱਲਾ ਮੈਚ ਨਹੀਂ ਜਿੱਤਦਾ, ਟੀਮ ਜਿੱਤਦੀ ਹੈ।
ਇਹੀ ਗੱਲ ਸਿਆਸਤ ਵਿੱਚ ਵੀ ਸਭ ਤੋਂ ਔਖੀ ਹੁੰਦੀ ਹੈ।
ਪੰਜਾਬ ਕਾਂਗਰਸ ਦੀ ਨਵੀਂ ਜ਼ਿੰਮੇਵਾਰੀ ਉਨ੍ਹਾਂ ਕੋਲ ਅਜਿਹੇ ਵੇਲੇ ਆਈ ਹੈ ਜਦੋਂ ਪਾਰਟੀ ਅੰਦਰ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਆਗੂਆਂ ਅਤੇ ਧੜਿਆਂ ਨੂੰ ਨਾਲ ਲੈ ਕੇ ਚੱਲਣ ਦੀ ਚੁਣੌਤੀ ਮੌਜੂਦ ਹੈ ਅਤੇ 2027 ਦੀਆਂ ਵਿਧਾਨ ਸਭਾ ਚੋਣਾਂ ਸਾਹਮਣੇ ਹਨ।
ਇਸ ਲਈ ਪਰਗਟ ਸਿੰਘ ਸਾਹਮਣੇ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡਾ ਸਵਾਲ ਇਹ ਨਹੀਂ ਕਿ ਉਹ ਕਿੰਨੀਆਂ ਸਟੇਜਾਂ ਲਾਉਂਦੇ ਹਨ।
ਸਵਾਲ ਇਹ ਹੈ ਕਿ ਉਹ ਕਿੰਨੇ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਨਾਲ ਬਿਠਾ ਸਕਦੇ ਹਨ।
ਕਿੰਨੇ ਪੁਰਾਣੇ ਕਾਂਗਰਸੀ ਵਰਕਰਾਂ ਨੂੰ ਇਹ ਮਹਿਸੂਸ ਕਰਵਾ ਸਕਦੇ ਹਨ ਕਿ ਪਾਰਟੀ ਸਿਰਫ਼ ਚੋਣਾਂ ਵੇਲੇ ਨਹੀਂ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਨਾਲ ਸਾਰਾ ਸਾਲ ਖੜ੍ਹੀ ਹੈ।
ਕਿੰਨੇ ਨੌਜਵਾਨਾਂ ਨੂੰ ਇਹ ਯਕੀਨ ਦਿਵਾ ਸਕਦੇ ਹਨ ਕਿ ਸਿਆਸਤ ਸਿਰਫ਼ ਨਾਅਰਾ ਨਹੀਂ—ਕੰਮ ਕਰਨ ਦਾ ਰਸਤਾ ਵੀ ਹੋ ਸਕਦੀ ਹੈ।
ਅਤੇ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡੀ ਗੱਲ—ਕਿੰਨੀ ਵਾਰ ਉਹ ਦਿੱਲੀ ਵੱਲ ਵੇਖਣ ਦੀ ਥਾਂ ਪੰਜਾਬ ਵੱਲ ਵੇਖ ਸਕਦੇ ਹਨ।
ਪੰਜਾਬੀਆਂ ਦਾ ਦਿਲ ਜਿੱਤਣ ਲਈ ਬਹੁਤ ਵੱਡੇ ਭਾਸ਼ਣਾਂ ਦੀ ਲੋੜ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦੀ।
ਪੰਜਾਬੀ ਬੰਦਾ ਬੰਦੇ ਦੀ ਨਬਜ਼ ਪਛਾਣ ਲੈਂਦਾ ਹੈ।
ਉਹ ਦੇਖਦਾ ਹੈ ਕਿ ਸਾਹਮਣੇ ਵਾਲਾ ਉਸ ਨਾਲ ਗੱਲ ਕਰ ਰਿਹਾ ਹੈ ਜਾਂ ਉਸ ਉੱਤੇ ਗੱਲ ਕਰ ਰਿਹਾ ਹੈ।
ਇਸੇ ਲਈ ਪਰਗਟ ਸਿੰਘ ਲਈ ਇੱਕ ਸਾਦੀ ਜਿਹੀ ਬਿਨ-ਮੰਗੀ ਸਲਾਹ ਹੈ:
ਆਪਣੇ ਆਲੇ-ਦੁਆਲੇ ਦੀ ਭੀੜ ਤੋਂ ਬਚਿਓ।
ਵੱਡੇ ਲੋਕ ਆਪਣੀਆਂ ਗਲਤੀਆਂ ਨਾਲ ਜਿੰਨਾ ਨਹੀਂ ਡਿੱਗਦੇ, ਕਈ ਵਾਰ ਆਪਣੇ ਨੇੜੇ ਖੜ੍ਹੇ ਉਹਨਾਂ ਲੋਕਾਂ ਨਾਲ ਵੱਧ ਡਿੱਗ ਜਾਂਦੇ ਹਨ ਜਿਹੜੇ ਹਰ ਗੱਲ ’ਤੇ ਤਾਲੀ ਵਜਾਉਂਦੇ ਹਨ।
ਝੋਲੀ-ਚੁੱਕ ਆਗੂ ਨੂੰ ਹੌਲੀ-ਹੌਲੀ ਉਸ ਦੇ ਆਪਣੇ ਹੀ ਸ਼ਬਦਾਂ ਦਾ ਕੈਦੀ ਬਣਾ ਦਿੰਦੇ ਹਨ।
ਉਹ ਮੁੱਦੇ ਚੁਣਦੇ ਹਨ।
ਉਹ ਬਿਆਨ ਲਿਖਦੇ ਹਨ।
ਉਹ ਫ਼ਾਲਤੂ ਦੀ ਇਸ਼ਤਿਹਾਰਬਾਜ਼ੀ ਕਰਵਾਉਂਦੇ ਹਨ।
ਉਹ ਸੋਸ਼ਲ ਮੀਡੀਆ ’ਤੇ ਹਰ ਛੋਟੀ ਗੱਲ ਨੂੰ ਵੱਡੀ ਘਟਨਾ ਬਣਾਉਂਦੇ ਹਨ।
ਫਿਰ ਇੱਕ ਦਿਨ ਆਗੂ ਨੂੰ ਪਤਾ ਲੱਗਦਾ ਹੈ ਕਿ ਉਹ ਪੰਜਾਬ ਨਾਲ ਗੱਲ ਨਹੀਂ ਕਰ ਰਿਹਾ—ਉਹ ਆਪਣੇ ਹੀ ਬਣਾਏ ਹੋਏ ਸ਼ੋਰ ਨਾਲ ਗੱਲ ਕਰ ਰਿਹਾ ਹੈ।
ਪਰਗਟ ਸਿੰਘ ਨੂੰ ਇਸ ਸ਼ੋਰ ਤੋਂ ਦੂਰ ਰਹਿਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।
ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡੀ ਪੂੰਜੀ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਸਾਦਗੀ, ਸਲੀਕਾ ਅਤੇ ਕੰਮ ਨਾਲ ਜੁੜੀ ਪਹਿਚਾਣ ਹੈ। ਉਸ ਨੂੰ ਕਿਸੇ ਬਣਾਵਟੀ ਸਿਆਸੀ ਚਮਕ ਦੀ ਲੋੜ ਨਹੀਂ।
ਉਨ੍ਹਾਂ ਲਈ ਸੋਸ਼ਲ ਮੀਡੀਆ ਵੀ ਇੰਨਾ ਹੀ ਹੋਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ ਜਿੰਨਾ ਇੱਕ ਚੰਗੇ ਖਿਡਾਰੀ ਦਾ ਸਕੋਰਬੋਰਡ ਹੁੰਦਾ ਹੈ—
ਜਿੰਨਾ ਲੋੜੀਂਦਾ, ਓਨਾ ਹੀ।
ਹਰ ਰੋਜ਼ ਬਿਆਨ ਨਹੀਂ।
ਹਰ ਗੱਲ ’ਤੇ ਪ੍ਰਤੀਕਿਰਿਆ ਨਹੀਂ।
ਹਰ ਮੁੱਦੇ ’ਤੇ ਟਵੀਟ ਨਹੀਂ।
ਘੱਟ ਤੋਲ ਕੇ ਬੋਲੇ।
ਪੰਜਾਬ ਦੇ ਅਸਲੀ ਮੁੱਦੇ ਬਹੁਤ ਹਨ—ਖੇਤੀ, ਪਾਣੀ, ਰੁਜ਼ਗਾਰ, ਨੌਜਵਾਨਾਂ ਦਾ ਭਵਿੱਖ, ਸਿੱਖਿਆ, ਸਿਹਤ, ਉਦਯੋਗ, ਪਿੰਡਾਂ ਦੀ ਟੁੱਟਦੀ ਸਮਾਜਿਕ ਬਣਤਰ ਅਤੇ ਪੰਜਾਬ ਤੋਂ ਬਾਹਰ ਜਾਂਦੇ ਨੌਜਵਾਨਾਂ ਦੀ ਪੀੜ।
ਜੇ ਪਰਗਟ ਸਿੰਘ ਆਪਣੀ ਸਿਆਸਤ ਨੂੰ ਇਨ੍ਹਾਂ ਜ਼ਮੀਨੀ ਸਵਾਲਾਂ ਨਾਲ ਜੋੜਦੇ ਹਨ ਤਾਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਆਵਾਜ਼ ਦਾ ਵਜ਼ਨ ਆਪਣੇ ਆਪ ਬਣੇਗਾ।
ਕਿਉਂਕਿ ਪੰਜਾਬ ਨੂੰ ਇੱਕ ਹੋਰ ਆਗੂ ਨਹੀਂ ਚਾਹੀਦਾ ਜੋ ਪੰਜਾਬ ਬਾਰੇ ਬੋਲਦਾ ਰਹੇ।
ਪੰਜਾਬ ਨੂੰ ਅਜਿਹਾ ਆਗੂ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ ਜੋ ਪੰਜਾਬ ਨੂੰ ਸੁਣੇ।
ਸ਼ਾਇਦ ਇਹੀ ਪਰਗਟ ਸਿੰਘ ਦੀ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡੀ ਪਰਖ ਹੋਵੇਗੀ।
ਹਾਕੀ ਵਿੱਚ ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਇੱਕ ਗੇਂਦ ਹੁੰਦੀ ਸੀ।ਹੁਣ ਸਾਹਮਣੇ ਪੂਰਾ ਪੰਜਾਬ ਹੈ।
ਉੱਥੇ ਵਿਰੋਧੀ ਖਿਡਾਰੀ ਸਾਫ਼ ਦਿਸਦਾ ਸੀ। ਇੱਥੇ ਸਿਆਸਤ ਵਿੱਚ ਰੇਖਾਵਾਂ ਧੁੰਦਲੀਆਂ ਹਨ। ਉੱਥੇ ਮੈਚ ਦਾ ਸਮਾਂ ਨਿਰਧਾਰਤ ਹੁੰਦਾ ਸੀ। ਇੱਥੇ ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਸਵਾਲ ਹਰ ਰੋਜ਼ ਨਵਾਂ ਸਮਾਂ ਮੰਗਦੇ ਹਨ।
ਪਰ ਇੱਕ ਗੱਲ ਅਜੇ ਵੀ ਉਹੀ ਹੈ—
ਫੁੱਲ ਬੈਕ ਨੂੰ ਸਭ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ ਖੇਡ ਪੜ੍ਹਨੀ ਪੈਂਦੀ ਹੈ।
ਪਰਗਟ ਸਿੰਘ ਨੂੰ ਵੀ ਪੰਜਾਬ ਦੀ ਖੇਡ ਪੜ੍ਹਨੀ ਪਵੇਗੀ।
ਦਿੱਲੀ ਦੀ ਨਹੀਂ।
ਚੰਡੀਗੜ੍ਹ ਦੇ ਬੰਦ ਕਮਰਿਆਂ ਵਾਲੀਆਂ ਗੱਲਾਂ ਦੀ ਨਹੀਂ।
ਸਿਰਫ਼ ਪਾਰਟੀ ਦਫ਼ਤਰਾਂ ਦੀ ਨਹੀਂ।
ਪਿੰਡ ਦੀ ਸੱਥ ਦੀ।
ਕਿਸਾਨ ਦੇ ਚਿਹਰੇ ਦੀ।
ਨੌਜਵਾਨ ਦੀ ਚੁੱਪ ਦੀ।
ਮਾਂ ਦੇ ਡਰ ਦੀ।
ਬਾਹਰ ਗਏ ਪੁੱਤ ਦੀ ਵੀਡੀਓ ਕਾਲ ਦੀ।
ਅਤੇ ਉਸ ਬਜ਼ੁਰਗ ਦੀ ਅੱਖ ਦੀ, ਜਿਹੜਾ ਅਜੇ ਵੀ ਪੁੱਛਦਾ ਹੈ—ਪੰਜਾਬ ਕਿੱਧਰ ਜਾ ਰਿਹਾ ਹੈ?
ਇਹਨਾਂ ਸਵਾਲਾਂ ਦੇ ਜਵਾਬ ਕੋਈ ਹਾਈ ਕਮਾਂਡ ਨਹੀਂ ਲਿਖ ਸਕਦੀ।
ਇਹ ਜਵਾਬ ਪੰਜਾਬ ਦੀ ਮਿੱਟੀ ਲਿਖੇਗੀ।
ਇਸ ਲਈ ਪਰਗਟ ਸਿੰਘ ਭਾ'ਜੀ, ਤੁਹਾਨੂੰ ਨਵੀਂ ਜ਼ਿੰਮੇਵਾਰੀ ਲਈ ਦਿਲੋਂ ਸ਼ੁਭਕਾਮਨਾਵਾਂ।
ਤੁਸੀਂ ਹਾਕੀ ਦੇ ਮੈਦਾਨ ਵਿੱਚ ਭਾਰਤ ਦੇ ਫੁੱਲ ਬੈਕ ਰਹੇ ਹੋ।
ਹੁਣ ਦੁਆ ਹੈ—
ਭਾਵੇਂ ਵਿਰੋਧੀ ਧਿਰ ਵਿੱਚ ਰਹੋ ਜਾਂ ਕਦੇ ਸਰਕਾਰ ਦੀ ਕਤਾਰ ਵਿੱਚ ਆਓ,
ਪੰਜਾਬ ਦੇ ਫੁੱਲ ਬੈਕ ਬਣੋ।
ਜਦੋਂ ਪੰਜਾਬ ਦੇ ਗੋਲ ਵੱਲ ਕੋਈ ਖ਼ਤਰਾ ਆਵੇ ਤਾਂ ਸਭ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ ਤੁਸੀਂ ਖੜ੍ਹੇ ਹੋਵੋ।
ਅਤੇ ਜਦੋਂ ਗੋਲ ਕਰਨ ਦਾ ਮੌਕਾ ਆਵੇ—
ਗੇਂਦ ਆਪਣੇ ਲਈ ਨਹੀਂ, ਪੰਜਾਬ ਲਈ ਅੱਗੇ ਪਾਸ ਕਰ ਦਿਓ।
ਸ਼ਾਇਦ ਫਿਰ ਇਤਿਹਾਸ ਇਹ ਨਹੀਂ ਲਿਖੇਗਾ ਕਿ ਇੱਕ ਹਾਕੀ ਕਪਤਾਨ ਪੰਜਾਬ ਕਾਂਗਰਸ ਦਾ ਪ੍ਰਧਾਨ ਬਣਿਆ ਸੀ।
ਇਤਿਹਾਸ ਸ਼ਾਇਦ ਇਹ ਲਿਖੇ—
ਇੱਕ ਫੁੱਲ ਬੈਕ ਸਿਆਸਤ ਵਿੱਚ ਆਇਆ ਸੀ,
ਜਿਸ ਨੇ ਆਪਣੇ ਗੋਲ ਦੀ ਨਹੀਂ,
ਪੰਜਾਬ ਦੇ ਗੋਲ ਦੀ ਰਾਖੀ ਕੀਤੀ ਸੀ।
ਸੰਪਰਕ 61 412913021
-
ਡਾ ਅਮਰਜੀਤ ਟਾਂਡਾ , ਲੇਖਕ
...
....
Disclaimer : The opinions expressed within this article are the personal opinions of the writer/author. The facts and opinions appearing in the article do not reflect the views of Babushahi.com or Tirchhi Nazar Media. Babushahi.com or Tirchhi Nazar Media does not assume any responsibility or liability for the same.