ਚਾਰ ਕੌਮਾਂਤਰੀ ਗੋਲ੍ਡ ਮੈਡਲ ਜਿੱਤਣ ਵਾਲਾ ਝਾਰਖੰਡ ਦਾ ਅਮਰਦੀਪ ਕੁਮਾਰ
---ਦੇਸ਼ ਦਾ ਨਾਮ ਰੌਸ਼ਨ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਖਿਡਾਰੀ, ਜਿਸ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਭਵਿੱਖ ਲਈ ਕਰਨਾ ਪਿਆ ਸੰਘਰਸ਼
ਸੁਖਮਿੰਦਰ ਭੰਗੂ
ਭਾਰਤ ਵਿੱਚ ਜਦੋਂ ਵੀ ਖੇਡਾਂ ਵਿੱਚ ਸਫ਼ਲਤਾ ਦੀ ਗੱਲ ਹੁੰਦੀ ਹੈ, ਤਾਂ ਅਕਸਰ ਕ੍ਰਿਕਟ, ਹਾਕੀ, ਕੁਸ਼ਤੀ, ਬੈਡਮਿੰਟਨ ਅਤੇ ਓਲੰਪਿਕ ਖੇਡਾਂ ਦੇ ਚਮਕਦੇ ਸਿਤਾਰਿਆਂ ਦਾ ਜ਼ਿਕਰ ਹੁੰਦਾ ਹੈ। ਪਰ ਇਸੇ ਦੇਸ਼ ਵਿੱਚ ਅਜਿਹੇ ਅਨੇਕਾਂ ਖਿਡਾਰੀ ਵੀ ਹਨ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਅੰਤਰਰਾਸ਼ਟਰੀ ਮੰਚ ’ਤੇ ਤਿਰੰਗੇ ਦੀ ਨੁਮਾਇੰਦਗੀ ਕੀਤੀ, ਦੇਸ਼ ਲਈ ਗੋਲ੍ਡ ਮੈਡਲ ਜਿੱਤੇ ਅਤੇ ਆਪਣੀ ਮਿਹਨਤ ਨਾਲ ਭਾਰਤ ਦਾ ਮਾਣ ਵਧਾਇਆ, ਪਰ ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਆਪਣੀ ਜ਼ਿੰਦਗੀ ਵਿੱਚ ਆਰਥਿਕ ਸੁਰੱਖਿਆ ਅਤੇ ਰੁਜ਼ਗਾਰ ਦੀਆਂ ਮੁਸ਼ਕਲਾਂ ਖ਼ਤਮ ਨਹੀਂ ਹੋਈਆਂ। ਝਾਰਖੰਡ ਦੇ ਰਾਂਚੀ ਨਾਲ ਸਬੰਧਤ ਥ੍ਰੋ-ਬਾਲ ਖਿਡਾਰੀ ਅਮਰਦੀਪ ਕੁਮਾਰ ਦੀ ਕਹਾਣੀ ਇਸ ਹਕੀਕਤ ਨੂੰ ਸਾਹਮਣੇ ਲਿਆਉਂਦੀ ਹੈ।
ਅਮਰਦੀਪ ਦੀ ਕਹਾਣੀ ਸਿਰਫ਼ ਚਾਰ ਗੋਲ੍ਡ ਮੈਡਲ ਜਿੱਤਣ ਦੀ ਕਹਾਣੀ ਨਹੀਂ, ਸਗੋਂ ਖੇਡਾਂ ਪ੍ਰਤੀ ਜਨੂੰਨ, ਪਰਿਵਾਰ ਦੀਆਂ ਜ਼ਿੰਮੇਵਾਰੀਆਂ, ਸੀਮਤ ਆਰਥਿਕ ਸਾਧਨਾਂ ਅਤੇ ਆਪਣੀ ਪਛਾਣ ਬਣਾਈ ਰੱਖਣ ਲਈ ਕੀਤੇ ਜਾ ਰਹੇ ਸੰਘਰਸ਼ ਦੀ ਕਹਾਣੀ ਹੈ। 29 ਸਾਲਾ ਅਮਰਦੀਪ ਨੇ ਭਾਰਤ ਵੱਲੋਂ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਕੌਮਾਂਤਰੀ ਥ੍ਰੋ-ਬਾਲ ਮੁਕਾਬਲਿਆਂ ਵਿੱਚ ਚਾਰ ਗੋਲ੍ਡ ਮੈਡਲ ਜਿੱਤੇ ਹਨ। ਇਸ ਦੇ ਬਾਵਜੂਦ, ਉਸ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਪਰਿਵਾਰ ਦਾ ਗੁਜ਼ਾਰਾ ਚਲਾਉਣ ਲਈ ਸਬਜ਼ੀਆਂ ਵੇਚਣ ਅਤੇ ਕੈਬ ਚਲਾਉਣ ਵਰਗੇ ਕੰਮ ਕਰਨੇ ਪੈਂਦੇ ਹਨ।
13 ਸਾਲ ਦੀ ਉਮਰ ਵਿੱਚ ਸ਼ੁਰੂ ਹੋਇਆ ਖੇਡਾਂ ਦਾ ਸਫ਼ਰ
ਅਮਰਦੀਪ ਦਾ ਖੇਡਾਂ ਨਾਲ ਜੁੜਾਅ ਬਚਪਨ ਵਿੱਚ ਹੀ ਸ਼ੁਰੂ ਹੋ ਗਿਆ ਸੀ। ਜਦੋਂ ਉਹ ਲਗਭਗ 13 ਸਾਲ ਦਾ ਸੀ, ਤਾਂ ਗਰਮੀਆਂ ਦੀਆਂ ਛੁੱਟੀਆਂ ਦੌਰਾਨ ਇੱਕ ਸਥਾਨਕ ਖਿਡਾਰੀ ਨੇ ਉਸ ਦੀ ਖੇਡਾਂ ਵਿੱਚ ਦਿਲਚਸਪੀ ਨੂੰ ਪਛਾਣਿਆ ਅਤੇ ਉਸ ਨੂੰ ਰਾਂਚੀ ਦੇ ਜੈਪਾਲ ਸਿੰਘ ਮੁੰਡਾ ਸਟੇਡੀਅਮ ਵਿੱਚ ਮੁਫ਼ਤ ਸਿਖਲਾਈ ਲੈਣ ਦਾ ਮੌਕਾ ਦਿੱਤਾ। ਉੱਥੇ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਖੇਡਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਥ੍ਰੋ-ਬਾਲ ਨੇ ਉਸ ਦਾ ਧਿਆਨ ਖਿੱਚਿਆ ਅਤੇ ਹੌਲੀ-ਹੌਲੀ ਇਹ ਖੇਡ ਉਸ ਦੀ ਜ਼ਿੰਦਗੀ ਦਾ ਅਹਿਮ ਹਿੱਸਾ ਬਣ ਗਈ।
ਉਸ ਦਾ ਪਰਿਵਾਰ ਆਰਥਿਕ ਤੌਰ ’ਤੇ ਮਜ਼ਬੂਤ ਨਹੀਂ ਸੀ। ਉਸ ਦੇ ਪਿਤਾ ਸਬਜ਼ੀਆਂ ਵੇਚ ਕੇ ਪਰਿਵਾਰ ਦਾ ਗੁਜ਼ਾਰਾ ਚਲਾਉਂਦੇ ਸਨ। ਅਮਰਦੀਪ ਵੀ ਪੜ੍ਹਾਈ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਪਿਤਾ ਦੇ ਕੰਮ ਵਿੱਚ ਹੱਥ ਵਟਾਉਂਦਾ ਸੀ ਅਤੇ ਇਸ ਦੇ ਨਾਲ ਖੇਡਾਂ ਲਈ ਸਮਾਂ ਕੱਢਦਾ ਸੀ। ਇੱਕ ਪਾਸੇ ਪਰਿਵਾਰ ਦੀਆਂ ਜ਼ਿੰਮੇਵਾਰੀਆਂ ਸਨ ਅਤੇ ਦੂਜੇ ਪਾਸੇ ਭਾਰਤ ਦੀ ਨੁਮਾਇੰਦਗੀ ਕਰਨ ਦਾ ਸੁਪਨਾ। ਇਨ੍ਹਾਂ ਦੋਵਾਂ ਵਿਚਕਾਰ ਸੰਤੁਲਨ ਬਣਾਉਣਾ ਉਸ ਲਈ ਆਸਾਨ ਨਹੀਂ ਸੀ।
ਮਲੇਸ਼ੀਆ ਤੋਂ ਰਾਂਚੀ ਤੱਕ: ਚਾਰ ਗੋਲ੍ਡ ਮੈਡਲਾਂ ਦਾ ਸਫ਼ਰ
2015---ਮਲੇਸ਼ੀਆ
ਅਮਰਦੀਪ ਨੇ ਏਸ਼ੀਅਨ ਜੂਨੀਅਰ ਥ੍ਰੋਬਾਲ ਚੈਂਪੀਅਨਸ਼ਿਪ ਵਿੱਚ ਸੋਨ ਤਮਗਾ ਜਿੱਤਿਆ। ਇਹ ਉਸ ਦੀਆਂ ਦੱਸੀਆਂ ਗਈਆਂ ਕੌਮਾਂਤਰੀ ਸੋਨ ਤਮਗਾ ਪ੍ਰਾਪਤੀਆਂ ਵਿੱਚ ਪਹਿਲੀ ਸੀ। ਆਰਥਿਕ ਤੰਗੀ ਕਰਕੇ ਮਲੇਸ਼ੀਆ ਜਾਣ ਲਈ ਉਸ ਨੂੰ ਲਗਭਗ ₹65,000 ਦੇ ਕਰਜ਼ੇ ਦਾ ਸਹਾਰਾ ਲੈਣਾ ਪਿਆ ਤੇ ਪਰਿਵਾਰ ਅਤੇ ਝਾਰਖੰਡ ਥ੍ਰੋਬਾਲ ਐਸੋਸੀਏਸ਼ਨ ਨੇ ਯਾਤਰਾ ਦੇ ਖ਼ਰਚੇ ਵਿੱਚ ਮਦਦ ਕੀਤੀ।
2017 —- ਕਾਠਮੰਡੂ, ਨੇਪਾਲ
ਇੰਡੋ-ਨੇਪਾਲ ਥ੍ਰੋ-ਬਾਲ ਚੈਂਪੀਅਨਸ਼ਿਪ ਵਿੱਚ ਉਸ ਨੇ ਇੱਕ ਹੋਰ ਸੋਨ ਤਮਗਾ ਜਿੱਤਿਆ। ਇਹ ਪ੍ਰਾਪਤੀ ਉਸ ਦੇ ਕੌਮਾਂਤਰੀ ਖੇਡ ਸਫ਼ਰ ਵਿੱਚ ਇੱਕ ਹੋਰ ਅਹਿਮ ਮੀਲ ਪੱਥਰ ਸੀ।
2019 — ਬੈਂਗਲੁਰੂ, ਭਾਰਤ
ਸਾਊਥ ਏਸ਼ੀਅਨ ਥ੍ਰੋਬਾਲ ਚੈਂਪੀਅਨਸ਼ਿਪ ਵਿੱਚ ਭਾਰਤ ਵੱਲੋਂ ਗੋਲ੍ਡ ਮੈਡਲ ਜਿੱਤਣ ਵਾਲੀ ਟੀਮ ਦਾ ਉਹ ਹਿੱਸਾ ਸੀ। ਇਹ ਜਿੱਤ ਦਰਸਾਉਂਦੀ ਹੈ ਕਿ ਉਸ ਦੀਆਂ ਪ੍ਰਾਪਤੀਆਂ ਕਿਸੇ ਇੱਕ ਮੁਕਾਬਲੇ ਤੱਕ ਸੀਮਤ ਨਹੀਂ ਰਹੀਆਂ।
2026 — ਰਾਂਚੀ, ਝਾਰਖੰਡ
ਸਾਊਥ ਏਸ਼ੀਅਨ ਥ੍ਰੋ-ਬਾਲ ਚੈਂਪੀਅਨਸ਼ਿਪ ਦੇ ਦੂਜੇ ਐਡੀਸ਼ਨ ਵਿੱਚ ਉਸ ਨੇ ਚੌਥਾ ਗੋਲ੍ਡ ਮੈਡਲ ਜਿੱਤਿਆ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ 2015 ਤੋਂ 2026 ਤੱਕ ਦੀਆਂ ਇਨ੍ਹਾਂ ਚਾਰ ਪ੍ਰਾਪਤੀਆਂ ਦਾ ਜ਼ਿਕਰ ਮੀਡੀਆ ਰਿਪੋਰਟਾਂ ਵਿੱਚ ਵੀ ਮਿਲਦਾ ਹੈ।
ਅੱਜ ਵੀ ਸਬਜ਼ੀਆਂ ਵੇਚਣ ਅਤੇ ਕੈਬ ਚਲਾਉਣੀ ਪੈਂਦੀ ਹੈ
ਰਾਂਚੀ ਦੇ ਅਰਗੋੜਾ ਚੌਕ ’ਤੇ ਅਮਰਦੀਪ ਆਪਣੇ ਪਰਿਵਾਰ ਦੇ ਸਬਜ਼ੀਆਂ ਵੇਚਣ ਵਾਲੇ ਕੰਮ ਵਿੱਚ ਹੱਥ ਵਟਾਉਂਦਾ ਹੈ। ਇਸ ਤੋਂ ਇਲਾਵਾ, ਉਹ ਕੈਬ ਚਲਾ ਕੇ ਵੀ ਕਮਾਈ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਉਸ ਦੇ ਪਿਤਾ ਸਬਜ਼ੀਆਂ ਵੇਚਦੇ ਹਨ, ਜਦਕਿ ਉਸ ਦਾ ਵੱਡਾ ਭਰਾ ਇੱਕ ਛੋਟੀ ਦੁਕਾਨ ਚਲਾਉਂਦਾ ਹੈ। ਪਰਿਵਾਰ ਦੀਆਂ ਜ਼ਿੰਮੇਵਾਰੀਆਂ ਨਿਭਾਉਣ ਲਈ ਅਮਰਦੀਪ ਨੂੰ ਆਪਣੀ ਖੇਡ ਦੇ ਨਾਲ-ਨਾਲ ਰੋਜ਼ੀ-ਰੋਟੀ ਦੇ ਸਾਧਨ ਵੀ ਜੁਟਾਉਣੇ ਪੈਂਦੇ ਹਨ।
ਇੱਥੇ ਸਵਾਲ ਸਬਜ਼ੀਆਂ ਵੇਚਣ ਜਾਂ ਕੈਬ ਚਲਾਉਣ ਦੇ ਕੰਮ ਦੀ ਮਹੱਤਤਾ ਦਾ ਨਹੀਂ ਹੈ। ਹਰ ਇਮਾਨਦਾਰ ਕੰਮ ਸਨਮਾਨ ਦੇ ਯੋਗ ਹੈ। ਅਸਲ ਸਵਾਲ ਇਹ ਹੈ ਕਿ ਜਿਹੜੇ ਖਿਡਾਰੀ ਕੌਮਾਂਤਰੀ ਪੱਧਰ ’ਤੇ ਦੇਸ਼ ਦੀ ਨੁਮਾਇੰਦਗੀ ਕਰ ਚੁੱਕੇ ਹਨ, ਕੀ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਆਪਣੀ ਖੇਡ ਜਾਰੀ ਰੱਖਣ ਲਈ ਲੋੜੀਂਦੀ ਆਰਥਿਕ ਸੁਰੱਖਿਆ, ਸਿਖਲਾਈ ਦੀਆਂ ਸਹੂਲਤਾਂ ਅਤੇ ਰੁਜ਼ਗਾਰ ਦੇ ਮੌਕੇ ਮਿਲ ਰਹੇ ਹਨ?
ਕਿਸੇ ਖਿਡਾਰੀ ਨੂੰ ਆਪਣਾ ਪਰਿਵਾਰ ਪਾਲਣ ਲਈ ਕੰਮ ਕਰਨਾ ਪਵੇ, ਇਸ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਸ਼ਰਮ ਦੀ ਗੱਲ ਨਹੀਂ। ਪਰ ਜੇਕਰ ਉਸ ਦੀਆਂ ਖੇਡ ਪ੍ਰਾਪਤੀਆਂ ਦੇ ਬਾਵਜੂਦ ਉਸ ਨੂੰ ਵਾਰ-ਵਾਰ ਸਰਕਾਰੀ ਸਹਾਇਤਾ ਅਤੇ ਰੁਜ਼ਗਾਰ ਲਈ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕਰਨੀ ਪਵੇ, ਤਾਂ ਖੇਡ ਪ੍ਰਬੰਧ ਵਿੱਚ ਮੌਜੂਦ ਕਮੀਆਂ ਬਾਰੇ ਵਿਚਾਰ ਕਰਨਾ ਲਾਜ਼ਮੀ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਸਰਕਾਰੀ ਨੌਕਰੀ ਲਈ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ਾਂ ਅਤੇ ਨੀਤੀ ਦੀ ਰੁਕਾਵਟ
ਅਮਰਦੀਪ ਸਰਕਾਰੀ ਨੌਕਰੀ ਅਤੇ ਨਕਦ ਇਨਾਮ ਲਈ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕਰਦਾ ਰਿਹਾ, ਪਰ ਉਸ ਨੂੰ ਕੋਈ ਠੋਸ ਨਤੀਜਾ ਨਹੀਂ ਮਿਲਿਆ। ਉਸ ਦੇ ਮੁਤਾਬਕ, ਭਾਰਤ ਦੀ ਨੁਮਾਇੰਦਗੀ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਕੁਝ ਹੋਰ ਖਿਡਾਰੀਆਂ ਨੂੰ ਹਰਿਆਣਾ, ਛੱਤੀਸਗੜ੍ਹ ਅਤੇ ਬਿਹਾਰ ਵਿੱਚ ਸਰਕਾਰੀ ਨੌਕਰੀਆਂ ਮਿਲੀਆਂ, ਜਦਕਿ ਉਸ ਦੀ ਆਪਣੀ ਅਰਜ਼ੀ ਦਾ ਮਾਮਲਾ ਅੱਗੇ ਨਹੀਂ ਵਧਿਆ।
ਇਸ ਮਾਮਲੇ ਵਿੱਚ ਇੱਕ ਮਹੱਤਵਪੂਰਨ ਤੱਥ ਇਹ ਵੀ ਹੈ ਕਿ ਝਾਰਖੰਡ ਦੇ ਖੇਡ ਵਿਭਾਗ ਨੇ ਸਤੰਬਰ 2026 ਵਿੱਚ ਸਪੱਸ਼ਟ ਕੀਤਾ ਸੀ ਕਿ ਰਾਜ ਦੀ ਮੌਜੂਦਾ ਨੀਤੀ ਤਹਿਤ ਭਾਰਤੀ ਓਲੰਪਿਕ ਸੰਘ (IOA) ਵੱਲੋਂ ਮਾਨਤਾ ਪ੍ਰਾਪਤ ਨਾ ਹੋਣ ਵਾਲੀਆਂ ਖੇਡਾਂ ਦੇ ਖਿਡਾਰੀਆਂ ਲਈ ਨਕਦ ਇਨਾਮ ਜਾਂ ਸਰਕਾਰੀ ਨੌਕਰੀ ਦੀ ਵਿਵਸਥਾ ਨਹੀਂ ਹੈ। ਵਿਭਾਗ ਨੇ ਥ੍ਰੋ-ਬਾਲ ਨੂੰ ਵਧੇਰੇ ਮਾਨਤਾ ਦਿਵਾਉਣ ਅਤੇ ਇਸ ਲਈ ਢੁਕਵਾਂ ਮੰਚ ਮੁਹੱਈਆ ਕਰਵਾਉਣ ਵਾਸਤੇ ਝਾਰਖੰਡ ਓਲੰਪਿਕ ਐਸੋਸੀਏਸ਼ਨ ਨੂੰ ਕਦਮ ਚੁੱਕਣ ਲਈ ਕਿਹਾ ਸੀ।
ਇਸ ਲਈ ਮਾਮਲੇ ਨੂੰ ਸਿਰਫ਼ ਕਿਸੇ ਅਧਿਕਾਰੀ ਦੀ ਅਣਗਹਿਲੀ ਤੱਕ ਸੀਮਤ ਕਰਨਾ ਠੀਕ ਨਹੀਂ ਹੋਵੇਗਾ। ਇਸ ਵਿੱਚ ਖੇਡਾਂ ਦੀ ਮਾਨਤਾ, ਸਰਕਾਰੀ ਨੀਤੀ ਅਤੇ ਖਿਡਾਰੀਆਂ ਨੂੰ ਮਿਲਣ ਵਾਲੇ ਲਾਭਾਂ ਦੀ ਯੋਗਤਾ ਵਰਗੇ ਮੁੱਦੇ ਵੀ ਸ਼ਾਮਲ ਹਨ। ਨਾਲ ਹੀ ਇਹ ਵੀ ਵਿਚਾਰਨ ਦੀ ਲੋੜ ਹੈ ਕਿ ਗੈਰ-ਓਲੰਪਿਕ ਖੇਡਾਂ ਵਿੱਚ ਅੰਤਰਰਾਸ਼ਟਰੀ ਪੱਧਰ ’ਤੇ ਦੇਸ਼ ਦੀ ਨੁਮਾਇੰਦਗੀ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਖਿਡਾਰੀਆਂ ਲਈ ਸਹਾਇਤਾ ਦੇ ਹੋਰ ਰਸਤੇ ਕਿਵੇਂ ਬਣਾਏ ਜਾ ਸਕਦੇ ਹਨ।
ਅਮਰਦੀਪ ਦੀ ਕਹਾਣੀ ਸਾਹਮਣੇ ਆਉਣ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਸਰਕਾਰ ਨੇ ਕੀ ਕੀਤਾ?
ਅਮਰਦੀਪ ਦੀ ਆਰਥਿਕ ਹਾਲਤ ਬਾਰੇ ਖ਼ਬਰਾਂ ਸਾਹਮਣੇ ਆਉਣ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਝਾਰਖੰਡ ਦੇ ਮੁੱਖ ਮੰਤਰੀ ਹੇਮੰਤ ਸੋਰੇਨ ਨੇ 1 ਸਤੰਬਰ 2026 ਨੂੰ ਖੇਡ ਵਿਭਾਗ ਨੂੰ ਉਸ ਦੇ ਮਾਮਲੇ ’ਤੇ ਧਿਆਨ ਦੇਣ ਅਤੇ ਢੁਕਵੀਂ ਕਾਰਵਾਈ ਕਰਨ ਦੇ ਨਿਰਦੇਸ਼ ਦਿੱਤੇ। ਇਸ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਝਾਰਖੰਡ ਮਿਲਕ ਫੈਡਰੇਸ਼ਨ ਨਾਲ ਜੁੜੀ ਮੇਧਾ ਸੰਸਥਾ ਨੇ ਵੀ ਉਸ ਲਈ ਰੁਜ਼ਗਾਰ ਦੀਆਂ ਸੰਭਾਵਨਾਵਾਂ ਬਾਰੇ ਜਾਣਕਾਰੀ ਲੈਣੀ ਸ਼ੁਰੂ ਕੀਤੀ।
ਮੇਧਾ ਦੇ ਨੁਮਾਇੰਦਿਆਂ ਨੇ ਅਮਰਦੀਪ ਤੋਂ ਉਸ ਦੀ ਵਿਦਿਅਕ ਯੋਗਤਾ ਅਤੇ ਕਮਰਸ਼ੀਅਲ ਡਰਾਈਵਿੰਗ ਲਾਇਸੈਂਸ ਬਾਰੇ ਜਾਣਕਾਰੀ ਮੰਗੀ ਸੀ। ਖੇਡ ਵਿਭਾਗ ਨੇ ਵੀ ਉਸ ਦੀ ਸਹਾਇਤਾ ਦੇ ਸੰਭਵ ਤਰੀਕਿਆਂ ਦੀ ਪੜਚੋਲ ਕਰਨ ਦੀ ਗੱਲ ਕਹੀ ਸੀ। ਹਾਲਾਂਕਿ, ਉਸ ਸਮੇਂ ਤੱਕ ਸਰਕਾਰੀ ਨੌਕਰੀ ਜਾਂ ਵਿੱਤੀ ਮਦਦ ਮਿਲਣ ਦੀ ਕੋਈ ਪੱਕੀ ਸਮਾਂ-ਸੀਮਾ ਐਲਾਨੀ ਨਹੀਂ ਗਈ ਸੀ।
ਥ੍ਰੋ-ਬਾਲ ਵਰਗੀਆਂ ਖੇਡਾਂ ਨੂੰ ਵੀ ਮਿਲੇ ਬਰਾਬਰ ਧਿਆਨ
ਥ੍ਰੋ-ਬਾਲ ਇੱਕ ਟੀਮ ਖੇਡ ਹੈ, ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਖਿਡਾਰੀ ਗੇਂਦ ਨੂੰ ਫੜ ਕੇ ਵਿਰੋਧੀ ਟੀਮ ਦੇ ਪਾਸੇ ਸੁੱਟਦੇ ਹਨ। ਇਸ ਵਿੱਚ ਸਰੀਰਕ ਤੰਦਰੁਸਤੀ, ਤਾਲਮੇਲ, ਤੇਜ਼ ਪ੍ਰਤੀਕਿਰਿਆ ਅਤੇ ਟੀਮ ਦੀ ਸਾਂਝੀ ਰਣਨੀਤੀ ਮਹੱਤਵਪੂਰਨ ਹੁੰਦੀ ਹੈ। ਭਾਵੇਂ ਇਹ ਕ੍ਰਿਕਟ ਜਾਂ ਹਾਕੀ ਜਿੰਨੀ ਲੋਕਪ੍ਰਿਯ ਨਹੀਂ, ਪਰ ਇਸ ਖੇਡ ਵਿੱਚ ਵੀ ਖਿਡਾਰੀ ਸਖ਼ਤ ਅਭਿਆਸ ਕਰਦੇ ਹਨ ਅਤੇ ਕੌਮਾਂਤਰੀ ਮੁਕਾਬਲਿਆਂ ਵਿੱਚ ਦੇਸ਼ ਦੀ ਨੁਮਾਇੰਦਗੀ ਕਰਦੇ ਹਨ।
ਅਮਰਦੀਪ ਦੀ ਕਹਾਣੀ ਖੇਡ ਜਗਤ ਸਾਹਮਣੇ ਇੱਕ ਅਹਿਮ ਮੁੱਦਾ ਰੱਖਦੀ ਹੈ: ਕੀ ਖਿਡਾਰੀ ਨੂੰ ਮਿਲਣ ਵਾਲਾ ਸਨਮਾਨ ਸਿਰਫ਼ ਉਸ ਦੀ ਖੇਡ ਦੀ ਲੋਕਪ੍ਰਿਯਤਾ ’ਤੇ ਨਿਰਭਰ ਹੋਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ? ਜੇਕਰ ਕੋਈ ਖਿਡਾਰੀ ਦੇਸ਼ ਲਈ ਗੋਲ੍ਡ ਮੈਡਲ
ਜਿੱਤਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਉਸ ਦੀ ਮਿਹਨਤ ਦਾ ਮੁੱਲ ਇਸ ਗੱਲ ਨਾਲ ਨਹੀਂ ਤੈਅ ਹੋਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਕਿ ਉਸ ਦੀ ਖੇਡ ਟੈਲੀਵਿਜ਼ਨ ’ਤੇ ਕਿੰਨੀ ਦਿਖਾਈ ਜਾਂਦੀ ਹੈ ਜਾਂ ਉਸ ਦੇ ਮੈਚ ਕਿੰਨੇ ਲੋਕ ਦੇਖਦੇ ਹਨ।
ਇਸ ਲਈ ਖੇਡ ਸੰਸਥਾਵਾਂ, ਸਰਕਾਰਾਂ ਅਤੇ ਖੇਡ ਐਸੋਸੀਏਸ਼ਨਾਂ ਨੂੰ ਮਿਲ ਕੇ ਅਜਿਹੀ ਵਿਵਸਥਾ ਬਣਾਉਣ ਬਾਰੇ ਸੋਚਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ, ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਖਿਡਾਰੀਆਂ ਦੀਆਂ ਪ੍ਰਾਪਤੀਆਂ ਦਾ ਢੁਕਵਾਂ ਰਿਕਾਰਡ ਹੋਵੇ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਸਮੇਂ ਸਿਰ ਜਾਣਕਾਰੀ ਮਿਲੇ ਅਤੇ ਉਹ ਸਿਖਲਾਈ ਤੇ ਮੁਕਾਬਲਿਆਂ ਵਿੱਚ ਹਿੱਸਾ ਲੈਣ ਲਈ ਲੋੜੀਂਦੀ ਸਹਾਇਤਾ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ ਸਕਣ।
ਚਾਰ ਗੋਲ੍ਡ ਮੈਡਲ ਸਿਰਫ਼ ਤਗਮੇ ਨਹੀਂ , ਇੱਕ ਵੱਡਾ ਸਵਾਲ ਵੀ ਹਨ
ਅਮਰਦੀਪ ਕੁਮਾਰ ਦੀ ਕਹਾਣੀ ਦਾ ਸਭ ਤੋਂ ਅਹਿਮ ਪੱਖ ਇਹ ਹੈ ਕਿ ਉਸ ਦੀ ਖੇਡ ਪ੍ਰਾਪਤੀ ਅਤੇ ਨਿੱਜੀ ਆਰਥਿਕ ਹਾਲਤ ਵਿਚਕਾਰ ਵੱਡਾ ਅੰਤਰ ਦਿਖਾਈ ਦਿੰਦਾ ਹੈ। 2015 ਵਿੱਚ ਮਲੇਸ਼ੀਆ ਤੋਂ ਸ਼ੁਰੂ ਹੋਇਆ ਉਸ ਦਾ ਗੋਲ੍ਡ ਮੈਡਲਾਂ ਦਾ ਸਫ਼ਰ 2026 ਵਿੱਚ ਰਾਂਚੀ ਤੱਕ ਪਹੁੰਚਿਆ। ਇਸ ਦੌਰਾਨ ਉਸ ਨੇ ਭਾਰਤ ਦੀ ਨੁਮਾਇੰਦਗੀ ਕੀਤੀ, ਪਰਿਵਾਰ ਦੀਆਂ ਜ਼ਿੰਮੇਵਾਰੀਆਂ ਨਿਭਾਈਆਂ ਅਤੇ ਰੋਜ਼ੀ-ਰੋਟੀ ਲਈ ਕੰਮ ਵੀ ਕੀਤਾ।
ਉਸ ਦੀ ਕਹਾਣੀ ਨੂੰ ਸਿਰਫ਼ ਤਰਸ ਦੀ ਨਜ਼ਰ ਨਾਲ ਦੇਖਣ ਦੀ ਬਜਾਏ ਇੱਕ ਅਜਿਹੇ ਖਿਡਾਰੀ ਦੀ ਮਿਹਨਤ ਵਜੋਂ ਦੇਖਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ, ਜਿਸ ਨੇ ਮੁਸ਼ਕਲਾਂ ਦੇ ਬਾਵਜੂਦ ਖੇਡ ਨਾਲ ਆਪਣਾ ਰਿਸ਼ਤਾ ਕਾਇਮ ਰੱਖਿਆ। ਉਸ ਨੂੰ ਸਿਰਫ਼ ਇੱਕ ਖ਼ਬਰ ਬਣ ਕੇ ਰਹਿ ਜਾਣ ਦੀ ਬਜਾਏ ਅਜਿਹੇ ਮੌਕੇ ਮਿਲਣੇ ਚਾਹੀਦੇ ਹਨ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨਾਲ ਉਹ ਆਪਣੇ ਹੁਨਰ ਨੂੰ ਅੱਗੇ ਵਧਾ ਸਕੇ ਅਤੇ ਪਰਿਵਾਰ ਦੀਆਂ ਜ਼ਿੰਮੇਵਾਰੀਆਂ ਵੀ ਨਿਭਾ ਸਕੇ।
ਕਿਸੇ ਦੇਸ਼ ਦੀ ਖੇਡ ਪ੍ਰਣਾਲੀ ਦੀ ਪਰਖ ਸਿਰਫ਼ ਤਗਮਿਆਂ ਦੀ ਗਿਣਤੀ ਨਾਲ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦੀ, ਸਗੋਂ ਇਸ ਗੱਲ ਨਾਲ ਵੀ ਹੁੰਦੀ ਹੈ ਕਿ ਉਹ ਆਪਣੇ ਖਿਡਾਰੀਆਂ ਨੂੰ ਖੇਡ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਕਿਹੋ ਜਿਹਾ ਭਵਿੱਖ ਦਿੰਦੀ ਹੈ। ਅਮਰਦੀਪ ਕੁਮਾਰ ਦੇ ਚਾਰ ਗੋਲ੍ਡ ਮੈਡਲ ਉਸ ਦੀ ਮਿਹਨਤ ਦਾ ਸਬੂਤ ਹਨ; ਹੁਣ ਅਸਲ ਚੁਣੌਤੀ ਇਹ ਹੈ ਕਿ ਉਸ ਦੀਆਂ ਪ੍ਰਾਪਤੀਆਂ ਨੂੰ ਇੱਕ ਸਥਿਰ ਅਤੇ ਸਨਮਾਨਜਨਕ ਭਵਿੱਖ ਵਿੱਚ ਬਦਲਣ ਲਈ ਠੋਸ ਕਦਮ ਚੁੱਕੇ ਜਾਣ।
-
ਸੁਖਮਿੰਦਰ ਭੰਗੂ , writer
bhangoo1164@gmail.com
Disclaimer : The opinions expressed within this article are the personal opinions of the writer/author. The facts and opinions appearing in the article do not reflect the views of Babushahi.com or Tirchhi Nazar Media. Babushahi.com or Tirchhi Nazar Media does not assume any responsibility or liability for the same.